Bouw de IJmeerbrug

Ik woon in Almere. Op een steenworp afstand van Amsterdam. Almere is ervoor gemaakt om de woningnood in de Randstad te helpen oplossen.

Ik ben geboren in de Jordaan en opgegroeid in het – nu problematische toen paradijselijke – Amsterdam west. Vanaf het moment dat ik het huis uitging, op mijn 17e, heb ik nooit in een goed Amsterdams huis gewoond. Goede Amsterdamse huizen in een redelijk buurt waren simpelweg te duur. Zeker voor een gezin met twee kinderen. Weg dus. Zoeken. Waterland? Abcoude? Gooi? Te duur. Almere? Ammenooitniet! Het werd Almere. Uit nood. In 1997 verhuisden we. Die eerste ijskoude vriesnacht stonden we op ons dakterras en keken naar de sterren en de komeet Haley. Iets in mij smolt. Misschien kon het wel, thuiskomen in Almere.

Ben ik na 12 jaar Almere thuis? Ja en nee. Ja: in mijn buurt, en in mijn netwerkje, fietsend door het groen. Nee: lopend in de stad, tussen mensen waar ik niets mee heb. Na jaren werken voor en in Almere, forens ik weer. Ga ik een paar keer per week naar hartje Amsterdam naar mijn werkplek in een ‘broedplaats’. Fiets ik dolgelukkig door mijn stad, een stad die me prikkelt en voedt. Iets dat Almere niet doet. Want Almere is nog geen stad. Een stad is namelijk geen numeriek begrip, het is niet het aantal inwoners dat een stad tot stad maakt: het zijn de mensen.

Een echte stad, is een gelaagde stad. Gelaagd in bevolking, gelaagd in sferen. Dat maakt de ziel van een stad. De ziel ontbreekt in Almere omdat gelaagdheid ontbreekt. En dat blijft zo met Amsterdam als concurrent als het gaat om cultuur, ziel en sfeer. Er moet dus een verbinding gelegd worden zodat het kan gaan stromen tussen Amsterdam en Almere. Dat is niet alleen in het belang van Almere, om te voorkomen dat Almere een onbereikbare achterbuurt in de polder wordt. Het is ook in het belang van de rest van Randstad. Om te voorkomen dat kwetsbare natuurgebieden opgeofferd moeten worden aan wonen en werken.

Er spelen dus twee dingen: de hardware – stenen, economie, infrastructuur. En software: sfeer, gelaagdheid, ziel: mensen. Een IJmeerverbinding dient allebei. Een IJmeerverbinding is hardware en software. Verbindt de oude ziel van Amsterdam met de ruimte van Almere en zorgt dat mensen kunnen wonen en werken.

Onze overburen aan het IJ maken een vergissing door tegen de IJmeerverbinding te zijn en niet met alternatieven te komen. Er moet iets gebeuren, zoveel is duidelijk. De kans is anders levensgroot dat zij zelf een gepeperde rekening krijgen en stevig moeten gaan bouwen.

Er ligt een mooi, liefdevol plan voor de ontwikkeling van de Randstad. Een plan in samenwerking met William mcDonough, de peetvader van Cradle to Cradle. Nederland zou z’n handjes dicht moeten knijpen. Dat zouden Noord Holland en de milieubeweging ook moeten doen. Ik heb zelf ervaren met hoeveel liefde en respect voor mensen en hun omgeving mcDonough en zijn team werken.

De wereld verandert en verandering doet pijn. Een mooi, liefdevol plan voor de ontwikkeling van de Randstad, kan die pijn wegnemen. Sterker nog: van een goede verbinding, op alle niveaus, groeit iedereen. Domweg tegen zijn, beperkt het uitzicht aan alle kanten.

Blog van Connie Franssen: zie Horen zien en schrijven