Afgelopen dinsdag 17 november heeft het actiecomité Bouw de IJmeerbrug de petitie de petitie aangeboden aan de voorzitter van de commissie Verkeer en Waterstaat van de Tweede Kamer. Na het kabinetsbesluit over de Raam-brief op 6 november, kwam de Schaalsprong en de IJmeerverbinding sneller dan verwacht aan de orde bij de Tweede Kamer. Vorige week vrijdag werd duidelijk dat op 17 november de petitie kon worden aangeboden. Met behulp van kleine en grote Coca Cola flessen heb ik duidelijk gemaakt dat het met alleen verbreding van een flessenhals niet lukt. Een tweede verbinding is absoluut noodzakelijk bij een grote Almeerse groei. De Coca Cola-truc maakte veel indruk op de aanwezige kamerleden van CDA, PvdA, VVD en SP.
Op de volgende dag verklaarde een meerderheid van de Tweede Kamer zich voor een IJmeerverbinding. Minister Eurlings liet weten dat hij een combinatie van weg en spoor over een brug een serieuze optie vindt. De regering heeft op 6 november laten weten dat een werkmaatschappij alle mogelijkheden moet onderzoeken voor een goedkopere IJmeerverbinding. Beter was een onomwonden besluit om de IJmeerverbinding aan te leggen. Het voordeel is dat alle opties nu open staan en niet alleen de OV-verbinding van de Structuurvisie Almere 2.0.

‘Op verkeerd spoor
Bij advisering over de IJmeerverbinding heeft het CPB een verkeerde opstelling gekozen. In plaats van een advies te geven waar de landelijke, regionale en plaatselijke politiek kon discussiëren, koos het CPB er voor op de dag van de kabinetsbeslissing aan te kondigen dat een spoorverbinding tussen Almere en Amsterdam volgens het bureau niet rendabel is.
Woont één van de onderzoekers in de gemeente Waterland? Of is er een onderzoeker met politieke ambities? Wil het CPB zich oneigenlijk profileren ten opzichte van andere instituten?
We weten het niet.
Wat we nu wel weten is dat de onafhankelijkheid van het CPB in het geding is gekomen. In plaats van beleidsmakers te ondersteunen probeert het bureau het beleid te bepalen.’

Lees de hele blog op ‘Buiten-gewoon’

Het heen en weer schieten van verlies naar verlangen, en van verlangen naar verlies, zijn de congestieve ingrediënten van Almere’s identiteit. Het is een rat race waarin Almeerders opgesloten lijken. Opgesloten op hun eiland. Waarbij de melancholie van hun verleden, van het oude land, verknoopt raakt met postmoderniteiten en individualisme. Wat nu. Het collectief reïncarneert continu het stedelijk landschap van oud- naar nieuw land. Het zichtbaar gemis van een roemrijk verleden en civilisatie hebben Almere bijzonder vatbaar gemaakt voor de wijze waarop men zich in de stad nestelt. Haar identiteit vorm geeft. Middenstandsfamilies en haar vooroordelen staan centraal in de meningsvorming rondom de ontwikkeling van de stad en haar uitbreidingen. De exclusieve locus van Almere en de zichtbare verbintenis als dubbelstad met de metropool Amsterdam creëert dromen, mogelijkheden en angsten. Een sterk besef van verandering toont dat de twee-eenheid en het verlangen naar een nieuwe verbinding tussen Amsterdam en Almere zich op de grens van een omvangrijke transformatie beweegt die haar in veel verschillende richtingen kan stuwen. Ik kijk naar Almere Poort en naar IJburg. Naar het IJland ertussen. De verbinding tussen de siamese tweeling. Droomstad en werkstad. Maar met een droom dat de buitendijkse plek in het vertroebelde meer een mooi meanderend gebied wordt, cradle 2 cradle, duurzaam, met water, pleintjes, eilandjes in de oude Zuiderzee, met verbindingen, bruggen naar verwachtingen, met een variëteit aan kleurrijke en veelsoortige gebouwen. Almeerse fjorden. Amsterdamse fjorden. Stadsbestuur, Landsbestuur, Provinciebestuur laat u inspireren door de Almeerse mens en haar liefde voor de weidse natuur. Door Antoni Gaudi of door Le Corbusier en Frank Lloyd Wright. Maak betere pleinen en parken, integreer natuur en cultuur met organische vormen. Vergeet de Berlijnse Muur en het staccato aan eenvormigheid. Kies voor Hundertwasser of Himmelblau. In een holistisch geheel. Kies nadrukkelijk niet voor de ego-trips van individuen. Kies uiteindelijk voor samen met de bewoners van Almere en IJburg voor ontwerpen van menselijke maat met allure. Het gaat immers niet enkel om meer, maar vooral om anders.’ Laatst zag ik de eerste ontwerpen rond de schaalsprong. Almere2.0. De gemeente Almere heeft geluisterd. Ik ben gerustgesteld. De dialoog is op gang. Chapeau.

Blog van Marcel Kolder: zie mindz

In het Haagse circuit heeft minister Cramer de bijnaam kruidenvrouwtje. Jan Blokker is er in de Volkskrant geloof ik mee begonnen en onlangs werd ze ook als zodanig aangeduid in de Elsevier.

Een paar weken geleden was ik bij de presentatie bij het lange termijn plan van Almere. De (concept) structuurvisie. En waar Camiel Eurlings zich tijden die presentatie ambitieus en ministerieel toonde, zo gedroeg Jacqueline Cramer zich als een kruidenvrouwtje.
De ontwikkeling van Almere kostte wel erg veel geld. En allerlei effecten moesten nog worden bekeken.
Eigenlijk , zo leek het, wilde ze de ontwikkeling van Almere beperken tot het planten van een paar boompjes. Om bij te dragen aan het levensgeluk van de Almeerder.

Het beeld van het kruidenvrouwtje drong zich met elk volgend woord van Jacqueline sterker op en ik begreep de metafoor van Jan en van de Elsevier.

Dit is iemand die haar verleden als voorzitter van de Vereniging Milieudefensie niet heeft afgeschud. Het is niet iemand die openstaat voor milieu-ontwikkeling maar zich inderdaad defensief opstelt. Die niet handelt vanuit verstand maar vanuit geloof. Geloof in haar kruiden die toch zo goed werken? Maar de moderne medicijnen niet kunnen en willen accepteren.
Niet willen zien dat de kwaal om Almere niet in en uit te kunnen een echt medicijn nodig heeft

Het Markermeer is momenteel een dode plas maar kan met een goed plan straks weer een prachtig meer worden. Almeerders, Amsterdammers en Waterlanders kunnen daar straks heerlijk van genieten maar zullen ongetwijfeld bereid zijn ook de rest van de wereld tot hun natuur toe te laten. En ook de plekjes reserveren voor de planten en de dieren om te groeien en te bloeien.
Want door een goede verbinding en een westelijke ontwikkeling van Almere kan ook de verbetering van het Markermeer worden betaald.

In het groeiplan van de stad is een directe verbinding tussen Almere en Amsterdam, de IJmeerlijn, noodzakelijk. Almere heeft geen alzijdige omtsluiting. Eigenlijk is er alleen een Noord-Zuid ontsluiting. Dat komt omdat de geplande ontsluitingswegen in de niet aangelegde Markerwaard waren gepland. Nu de Markerwaard niet is aangelegd moet de ontsluiting dus op een andere wijze worden georganiseerd.
Een IJmeerlijn zorgt er voor dat Almeerders en Amsterdammers straks gemakkelijker van elkaars economie, cultuur en ruimte kunnen genieten. Niet aanleggen van de verbinding betekent uiteindelijk stagnatie van de ontwikkeling van de stad.

We moeten ons niet van onze plannen door een kruidenvrouwtje laten weerhouden. Al wordt ze ondersteund door een aantal gelijkgestemden waarvan het voornaamste argument is dat ze in plaats van een onbekommerd uitzicht op het water vanuit hun villa een stipje land of een streepje weg aan de einder kunnen zien. De maatschappelijke relevantie van hun argumenten lijkt nihil maar we weten nog van de discussie over de A6-A9 tunnel dat bekende Nederlanders zich graag achter hun scharen. Zonder veel argumenten maat met veel emotie. En met momenteel meer dan 7000 ondertekeningen van een petitie tegen de bouw van de IJmeerlijn.

Niet onderschatten dus en zorgen dat de stem van de stille meerderheid dit keer wel klinkt. Zodat een meerderheid van het kabinet straks voor de IJmeelijn stemt.

Steun daarom op petities.nl de petitie voor de aanleg van de IJmeerlijn.

Blog van Joep Kramer, directeur Vereniging Bedrijfskring Almere: zie Joep Kramer

Ik ben geboren in de Jordaan en opgegroeid in het – nu problematische toen paradijselijke – Amsterdam west. Vanaf het moment dat ik het huis uitging, op mijn 17e, heb ik nooit in een goed Amsterdams huis gewoond. Goede Amsterdamse huizen in een redelijk buurt waren simpelweg te duur. Zeker voor een gezin met twee kinderen. Weg dus. Zoeken. Waterland? Abcoude? Gooi? Te duur. Almere? Ammenooitniet! Het werd Almere. Uit nood. In 1997 verhuisden we. Die eerste ijskoude vriesnacht stonden we op ons dakterras en keken naar de sterren en de komeet Haley. Iets in mij smolt. Misschien kon het wel, thuiskomen in Almere.

Ben ik na 12 jaar Almere thuis? Ja en nee. Ja: in mijn buurt, en in mijn netwerkje, fietsend door het groen. Nee: lopend in de stad, tussen mensen waar ik niets mee heb. Na jaren werken voor en in Almere, forens ik weer. Ga ik een paar keer per week naar hartje Amsterdam naar mijn werkplek in een ‘broedplaats’. Fiets ik dolgelukkig door mijn stad, een stad die me prikkelt en voedt. Iets dat Almere niet doet. Want Almere is nog geen stad. Een stad is namelijk geen numeriek begrip, het is niet het aantal inwoners dat een stad tot stad maakt: het zijn de mensen.

Een echte stad, is een gelaagde stad. Gelaagd in bevolking, gelaagd in sferen. Dat maakt de ziel van een stad. De ziel ontbreekt in Almere omdat gelaagdheid ontbreekt. En dat blijft zo met Amsterdam als concurrent als het gaat om cultuur, ziel en sfeer. Er moet dus een verbinding gelegd worden zodat het kan gaan stromen tussen Amsterdam en Almere. Dat is niet alleen in het belang van Almere, om te voorkomen dat Almere een onbereikbare achterbuurt in de polder wordt. Het is ook in het belang van de rest van Randstad. Om te voorkomen dat kwetsbare natuurgebieden opgeofferd moeten worden aan wonen en werken.

Er spelen dus twee dingen: de hardware – stenen, economie, infrastructuur. En software: sfeer, gelaagdheid, ziel: mensen. Een IJmeerverbinding dient allebei. Een IJmeerverbinding is hardware en software. Verbindt de oude ziel van Amsterdam met de ruimte van Almere en zorgt dat mensen kunnen wonen en werken.

Onze overburen aan het IJ maken een vergissing door tegen de IJmeerverbinding te zijn en niet met alternatieven te komen. Er moet iets gebeuren, zoveel is duidelijk. De kans is anders levensgroot dat zij zelf een gepeperde rekening krijgen en stevig moeten gaan bouwen.

Er ligt een mooi, liefdevol plan voor de ontwikkeling van de Randstad. Een plan in samenwerking met William mcDonough, de peetvader van Cradle to Cradle. Nederland zou z’n handjes dicht moeten knijpen. Dat zouden Noord Holland en de milieubeweging ook moeten doen. Ik heb zelf ervaren met hoeveel liefde en respect voor mensen en hun omgeving mcDonough en zijn team werken.

De wereld verandert en verandering doet pijn. Een mooi, liefdevol plan voor de ontwikkeling van de Randstad, kan die pijn wegnemen. Sterker nog: van een goede verbinding, op alle niveaus, groeit iedereen. Domweg tegen zijn, beperkt het uitzicht aan alle kanten.

Blog van Connie Franssen: zie Horen zien en schrijven

Wanneer de schaalsprong van Almere doorgaat, moet er een IJmeerverbinding komen. De gemeenteraad van Almere is daar op 2 juli duidelijk over geweest.

En laten we wel wezen, al in het structuurplan van 1978 stond de IJmeerverbinding naast een verbinding via de Markerwaard al ingetekend. Van een schaalsprong naar 350.000 inwoners was toen nog geen sprake. Frielink, peetvader van Almere, vindt eigenlijk dat Almere de boot gemist heeft door niet eerder die verbindingen aan te leggen (Peetvaders van Almere pag 71). In de Concept Structuurvisie Almere 2.0 staat een tunnel. Ik ben meer voor een brug als icoon, de psychologische verbinding van Amsterdam en Almere. De petitie waar ik petionaris van ben, haakt daar op in en heet ‘Bouw de IJmeerbrug’. Maar onder de medestanders van mij, zijn er die voor een tunnel zijn. Het doel is in de eerste plaats een IJmeerverbinding. Het actiecomité van de petitie gaat daarom de discussie over brug of tunnel en alle varianten stimuleren. Een interessante variant is het idee van Jerome Adema: een brug op een andere plek. De structuurvisie is geen blauwdruk en het plan van de tunnel met IJland ‘is ook een uitnodiging aan iedereen die mee wil denken’.

Blog van Johan van der Kroef, www.johanvanderkroef.nl